
یک… یه تنهایی یه خلوت!تالار بزرگ وزارت کشور طي چهار شب و هفت اجراي زنده در دی ماه هشتاد و شش،میزبان کنسرت"احسان خواجه امیری"- فرزند ایرج، خوانندۀ نامی موسیقی اصیل ایرانی- بود.احسان از صداهایی است که جدای از تکنیک بالای آوایی حتی، بخصوص به لحاظ حس قوی اش دوستش می دارم.
دراولین شب اجرا و نیز آخرین اجرا حضور داشتم و آنچه برایم خیلی عزیز و ماندنی و دلی بود و هست و گفتنی، یکی اجرای ترانۀ مانا و زیبای "سلام آخر" بود که مرا بی شکیب، اشکاغوش ساخت و فراق و داغ بر دل نشسته تا ابد باقی بهترین دوست و آسمانی ترین انسانی که در زندگی شناختمش و متمایزترین هنرمند موسیقی کشورمان را برایم تازه کرد.اثری که ترانۀ آن نیز برای او بهترینم و نیز بابک بیات فقید سروده شده است که هر دو در پاییز سال گذشته غزلکوچ شان را سرودند. یکی در نهایت مظلومیت و نامردمی های در حقش سرخ پرواز شد و دیگری به کهنه بیماریی بهانه رفتن سرود که یادشان سبز و باقی باد الهی...
اما دومین حکایت ِ دلی و بایسته و پیوستۀ حس ام،بخشی از برنامه بود که به اجرای "تکنوازی" نوازندگان ارکستر در بخش معرفی آنها اختصاص داشت.نوبت به نوازنده ساکسیفون ارکستر رسیده بود.هنوز چند ثانیۀ اول ِ ملودی نوازندۀ این ساز توسط" ایمان جعفری پویان" و حس آن موقع ام را خوب به یاد دارم که بعد از چند ثانیه، گویی که گمشده ای را پیدا کرده ام و نایابی را یافته، این خط ملودی و جای آواز" خلوت " گوگوش نازنین بود که نواخته می شد و چه غوغایی کرد و آن نوای بی کلام ، صدای مانا و زیبای او عزیز را تنها ، تهی داشت اما و افسوس .نوایی که به کنار عزیزی زیر لبم آن را حس شدم و گوش:
یه تنهایی یه خلوت یه سایه بون یه نیمکت
می خوام تنهای تنها باشم دور از جماعت
و هنوز صدای تشویق و فریاد و حس و فضای آن لحظه را به ویژه از حاضرانی که ازپنج،شش ثانیۀ پس از آغاز قطعه متوجه شدند که چه اثری از چه صاحب صدا حوایی در حال اجراست را خوب به خاطر دارم.
دو… دومین حضور اهالی موسیقی پاپ کشور در جشنواره های موسیقی پس از انقلاب
این دومین در واقع نخستین حضورمستقل آنها در تاریخ" جشنواره موسیقی فجر" به شمار می آمد که امسال رقم خورد.اولین بار،بهمن ماه ۱۳۷۷ بود که بیست گروه موسیقی پاپ در آغازین زمانهای اعلام موجودیت خود در قالب "نخستین جشنواره موسیقی پاپ" حضور یافتند و در فرهنگسرای بهمن به اجرای برنامه پرداختند.برپایی و این اقدام وهمچنین قضاوت و ارزیابی فنی و محتوایی آثارموسیقایی در آن سال برعهدۀ بابک بیات ارجمند و فقید و جناب مسعود کیمیایی بود.گفتنی آن که اگر اندک خواص ِ هنر، درآن زمان می دانستند که در واقع این "گوگوش" بزرگ و نازنین است که درکنار و در پنهانه های نام مسعود کیمیایی، با بابک بیات فقید مسئولیت نقد و قضاوت گزینش آثار برتر جشنواره را عهده داربوده است اما این نکتۀ بسیار قابل تامل، بعد ها و در دهۀ هشتاد کمی بیش ازدایرۀ همان خواص که یادش شد،فراتررفت! 
درنخستین جشنواره موسیقی مردمی(پاپ)،"مانی رهنما" به عنوان بهترین"خواننده" و دریافت کنندۀ نشان طلایی ویژه و نیز گروه تلفیقی عرفانی "ایلیا" به نوازندگی و سرپرستی "فرمان فتحعلیان"عزیز به عنوان بهترین گروه موسیقی انتخاب شد. نام مانی رهنمای عزیز که می آید و صدا و سبک اجرایش را که می شنوم و می بینم،یاد این نکته مهم می افتم که او خواننده ای است که در ارتقای تکنیک و دانش خواندن و نیز، بیان صحیح شعر به طور حضوری از محضر"گوگوش"نازنین بهره ها گرفت و البته در آن زمان ها نوازنده اختصاصی و سولیست گیتار ارکستر او بابک امینی بود. بد نیست اشاره کنم که مانی رهنما،بهترین استادان ایرانی و کلاسیک غربی را داشته است و از شاگردان مکتب بابک بیات فقید به شمار می آید و سبک و استایل آثار جدی و تفکرگرای او را بسیاردوست می دارم و همچنین این که او از معدود خوانندگانی است که به تدریس سلفژ و تکنیک های آواز می پردازد.
امسال اما در اولین حضور موسیقی پاپ در جشنواره موسیقی فجر،مانی رهنما در بخش غیر رقابتی و در آخرین شب برپایی جشنواره در فرهنگسرای بهمن به اجرای کنسرت پرداخت.
در بخش گروه های موسیقی پاپ، هیچ گروهی به عنوان نخست و اول از سوی هیات داوران برگزیده نشد ولی گروه موسیقی بانوان "ارکیده" به سرپرستی و خوانندگی "ارکیده حاجی وندی" در مقام بعدی و دومین برگزیده انتخاب و موفق به دریافت لوح ویژه جشنواره شد.
اگر چه به لحاظ ترس از این که مبادا دل و دین و عقل و هوش ما مردها به باد رود،از شنیدن و نظارۀ آوای زنان در هر رتبه و مقام موسیقایی،نهی و نفی شده ایم و صدای او را نشنیده ام اما بار دیگر و به این بهانۀ تازه،گفت و گوی چند سال قبل چند نشریه با "ارکیده"در زمان ریاست جمهوری آقای خاتمی را به یاد آوردم که درعلاقه و تاثیر پذیری از سبک متفاوت و خاص بانوی ترانه "گوگوش" در آثارش و در یکی از آن نشریه ها گفته بود .